Κρυφακούγοντας

 

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

τοῦ Δημήτρη Ἀλεξανδράκη

 Ἡ λέξη «πρέταντορ» εἶναι ἡ φωνητικὴ ἀπόδοση τῆς ἀγγλικῆς λέξης predator, ἡ ὁποία σημαίνει «ἁρπακτικό», «θηρευτὴς» ἢ «ἅρπαγας». Ἄρα, ἀφοῦ τὸ σύστημα ἔχει πιάσει τὰ θηράματα μέσω τοῦ πρέταντορ ἤ καὶ ἄλλων κατασκοπευτικῶν μέσων καὶ τὰ χειρίζεται, προφανῶς στὴ συνέχεια, τὸ θήραμα γίνεται θηρευτής γιὰ τοὺς ὁπαδούς του. Ἔτσι μᾶλλον πρέπει νὰ τὸ ξαναδοῦμε τὸ ζήτημα. Πρέπει νὰ ψηφίζουμε μὲ συνείδηση, μὲ συναίσθημα, μὲ λογική ἤ νὰ σκεφτοῦμε βαθιά πρίν ψηφίσουμε;

 Ἀπό τὴν φανταστική συνακρόαση παραθέτω  τὸν παρακάτω διάλογο.

Βαγγέλης: Θανάση, πρέπει νὰ ψηφίζουμε μὲ συνείδηση. Ῥίχνω ἁπλά καὶ τίμια στὴν κάλπη τὸ ψηφοδέλτιο τοῦ συνδυασμοῦ ποὺ πραγματικὰ ἐπιθυμῶ. Γιατί σοῦ φαίνεται τόσο δύσκολο;

Θανάσης: Γιατί ἡ λογικὴ «θὰ ψηφίσω γιὰ νὰ βγεῖ αὐτὸς ποὺ ἀποτελεῖ τὸ μικρότερο κακό» μοιάζει μὲ τὴ μόνη συνετὴ ἐπιλογή.

Βαγγέλης: Δηλαδή, θὰ στηρίξεις αὐτὸν ποὺ προωθεῖ ὅλο τὸ κατεστημένο;

Θανάσης: Ξέρω, ρε φίλε, ὅτι ὁ Τσίπρας εἶναι χάλια, ἀλλὰ θεωρῶ τὸν Μητσοτάκη ἀκόμα χειρότερο. Ἂν ψηφίσω αὐτὸν ποὺ πραγματικὰ πιστεύω, φοβᾶμαι πὼς θὰ βγεῖ πάλι ὁ Μητσοτάκης.

Βαγγέλης: Αὐτὴ ἡ σκέψη εἶναι κατανοητή, ἀλλὰ ἔχει ἕνα τεράστιο μειονέκτημα: διαιωνίζει τὸ δικομματικὸ σύστημα. Εἶναι σὰν νὰ τοὺς λές ὅ,τι καὶ νὰ κάνετε, ἐμεῖς θὰ σᾶς ψηφίζουμε ἀπὸ φόβο. Τί κάνει, ὅμως, κάποιος ποὺ ψηφίζει μὲ συνείδηση; Δὲν ρωτάει ποιός ἔχει τὶς περισσότερες πιθανότητες νὰ κερδίσει, ἀλλὰ ποιός ἐκφράζει καλύτερα αὐτὰ ποὺ πιστεύω. Ψηφίζει ἀκόμη κι ἂν ξέρει ὅτι ὁ συγκεκριμένος φορέας δὲν θὰ βγεῖ πρῶτος. Γιατί; Διότι ἡ ψῆφος του δὲν πάει χαμένη: πάει στὴν ἰδέα του. Ἂν τὸ πράξουν αὐτὸ 100.000 ἄλλοι, τὴν ἐπόμενη φορὰ τὰ κόμματα θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ τὸν ὑπολογίσουν. Ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι στοίχημα, εἶναι ἔκφραση γνώμης. Πρέπει νὰ πάψει ἡ ψῆφος νὰ εἶναι πράξη φόβου (τί θὰ γλιτώσω) καὶ νὰ γίνει πράξη ἐλπίδας (τί θέλω νὰ χτίσω). Ἂν ὅλοι ὅσοι γκρινιάζουν γιὰ τοὺς μεγάλους ψήφιζαν μία φορὰ μὲ συνείδηση, τὴν ἐπόμενη μέρα τὸ πολιτικὸ τοπίο θὰ ἦταν διαφορετικό.

Θανάσης: …κι ἂν τὸ κόμμα ποὺ πιστεύω μείνει ἐκτὸς Βουλῆς ἐξαιτίας τοῦ ὁρίου τοῦ 3%;

Βαγγέλης: Τότε ψάχνεις τὸ πλησιέστερο σὲ αὐτὸ ποὺ τελικὰ μπαίνει στὴ Βουλή. Αὐτὸ δὲν εἶναι προδοσία τῆς συνείδησης, ἀλλὰ σεβασμὸς στοὺς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ, χωρὶς νὰ γίνεσαι ὑπηρέτης τοῦ δικομματισμοῦ. Δὲν ψηφίζεις μὲ φόβο, ψηφίζεις μὲ στόχο: νὰ ὑπάρχει μία φωνὴ στὴ Βουλή ποὺ νὰ σὲ ἐκφράζει.

Θανάσης: Κι ἂν δὲν ὑπάρχει “πλησιέστερο” ποὺ νὰ μὲ ἐκφράζει ἔστω καὶ λίγο;

Βαγγέλης: Τότε πῶς θὰ ψηφίσεις κάποιον ποὺ ἔχει ἤδη δοκιμαστεῖ καὶ ἀποδείχθηκε ἀναποτελεσματικός; Οὐσιαστικά, δὲν ψάχνεις μόνο κάποιο “πλησιέστερο” κόμμα, ἀλλὰ ψάχνεις πῶς θὰ γίνει τὸ ρῆγμα. Τὸ 3% δὲν ξεπερνιέται διὰ μαγείας. Χρειάζεται ἐκεῖνοι ποὺ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν ἔλλειψη ἐκπροσώπησης νὰ ψηφίσουν τὴν ἰδέα τους ὅπως εἶναι, ἔστω καὶ μία φορά, γιὰ νὰ μετρήσουν τὶς δυνάμεις τους. Ἂν δὲν τὸ τολμήσουν ποτέ, τὸ 3% θὰ παραμένει ἀλυσίδα. Ἂν τὸ τολμήσουν, ἴσως σπάσει.

Θανάσης: Καλά, κι ἂν δὲν ὑπάρχει οὔτε πλησιέστερο, οὔτε κανένας φορέας; Τί ψηφίζω τότε; Τίποτα;

Βαγγέλης: Τότε ἡ κάλπη δὲν εἶναι τὸ πρῶτο σου ἐργαλεῖο. Πρῶτα σπέρνεις τὴν ἰδέα, συναντᾶς ἄλλους, δημιουργεῖς μία σπίθα. Ἡ κάλπη εἶναι γιὰ νὰ ἑδραιώνει δυνάμεις, ὄχι γιὰ νὰ τὶς γεννᾶ. Ἂν δὲν ἔχεις οὔτε σπίθα, μὴν ἀπαιτεῖς ἀπὸ τὴν ψῆφο νὰ κάνει θαύματα γιὰ σένα. Πήγαινε πρῶτα καὶ βρές ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦν τὸ ἴδιο μὲ ἐσένα γιατί διαφορετικά θὰ εἶσαι φτερό στὸν ἄνεμο.