ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ - ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΕΣ

Ἡ ὑπόθεση μὲ λίγα "λόγια"!

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ

 

τοῦ Δημήτρη Ἀλεξανδράκη

   Ἡ ἱστορία τῶν «λιστῶν» (Λαγκάρντ, Μπόργιανς, HSBC, κ.ἄ.) δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία καταγραφὴ οἰκονομικῶν στοιχείων· εἶναι τὸ χρονικὸ μιᾶς διαρκοῦς ἀφαίμαξης τοῦ ἑλληνικοῦ πλούτου καὶ τῆς συστηματικῆς συγκάλυψης ἀπὸ τοὺς ἐκάστοτε κρατικοὺς μηχανισμούς. Τὰ ὀνόματα δὲν χρειάζεται νὰ ἐπαναληφθοῦν ἐδῶ· εἶναι καταγεγραμμένα στὶς λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, HSBC καὶ ἄλλες — δημόσια πλέον, ἀναμφισβήτητα. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἡ ἀπόδειξη τοῦ πλουτισμοῦ, ἀλλὰ ἡ συστηματικὴ ἄρνηση τοῦ κράτους νὰ ἐνεργήσει ἐπ᾽ αὐτῶν. Τὰ ἀδικήματα ὅσων συμμετεῖχαν σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση λεηλασίας δὲν παραγράφονται, διότι δὲν πρόκειται γιὰ τυπικὲς φορολογικὲς παραβάσεις, ἀλλὰ γιὰ πράξεις ποὺ ὑπονόμευσαν τὰ θεμέλια τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς.

   Οἱ νόμοι τῆς πολιτείας δύνανται νὰ ἀναθεωρηθοῦν, νὰ παρακαμφθοῦν ἢ καὶ νὰ ἀγνοηθοῦν· δὲν δύνανται ὅμως νὰ ὑπερβοῦν τοὺς νόμους τῆς φύσης. Καὶ εἶναι νόμος τῆς φύσης ὅτι κάθε ἐπίθεση κατὰ τοῦ κοινωνικοῦ σώματος καὶ κάθε ἁρπαγὴ τοῦ κοινοῦ πλούτου γεννᾶ ἀναπόδραστα τὴν ἀντίδρασή της — ὄχι ὡς ἐκδίκηση, ἀλλὰ ὡς ἐπαναφορὰ τῆς ἰσορροπίας ποὺ ἡ φύση ἐπιβάλλει.

   Μέσα ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς καὶ τὶς δημοσιογραφικὲς πηγές ἀποκαλύπτεται ξεκάθαρα πὼς ὁρισμένοι, μὲ μέθοδο καὶ συνέπεια χρόνο μὲ τὸν χρόνο, ὁδήγησαν τὸ κράτος σὲ πλήρη ἀδυναμία. Ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ ἀποσάθρωση μετέτρεψε τὴν πατρίδα σὲ ἕναν χῶρο ὅπου οἱ πολίτες ἀγωνιοῦν καθημερινὰ ἁπλῶς γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν, ἐνῶ οἱ ὑπαίτιοι τῆς κατάντιας αὐτῆς παρέμεναν στὸ ἀπυρόβλητο.

   Ἡ ἀτιμωρησία εἶναι τὸ κοινὸ νῆμα ποὺ συνδέει τὶς κυβερνητικὲς περιόδους. Ἀπὸ τὴν περιβόητη «ἀπώλεια» τοῦ CD τῆς λίστας Λαγκάρντ¹ μέχρι τὴν ἐπιλεκτικὴ ἀδράνεια τοῦ ΣΔΟΕ καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἐνδιαφέρθηκε ποτὲ γιὰ τὴν πραγματικὴ κάθαρση.² Οἱ «θεσμοί», ἐστιάζοντας ἀποκλειστικὰ στὴ δημοσιονομικὴ πειθαρχία, ἀδυνατοῦσαν — ἢ καὶ δὲν ἐπιθυμοῦσαν — νὰ παρέμβουν στὸν πυρήνα αὐτῆς τῆς ἐσωτερικῆς διαφθορᾶς.

   Ὡστόσο, τὸ πιὸ τραγικὸ κεφάλαιο εἶναι ἡ χειραγώγηση τοῦ ἐργαζόμενου πολίτη. Ὁ ἀνεξέταστος πλοῦτος εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς ὁδήγησε στὴ σημερινὴ κατάντια. Εἶναι ἀδιανόητο ὁ πλοῦτος τῶν ἀπογόνων ὅσων ἔχουν πλέον πεθάνει νὰ παραμένει στὸ σκοτάδι. Νἀ δηλώνει ὁ θανὼν Πάγκαλος πὼς «μαζὶ τὰ φάγαμε» — ἐνῶ συγκριτικὰ ὁ διορισμὸς τοῦ πεινασμένου πολίτη δὲν ἀποτελεῖ «ρουσφέτι», ὅπως προσπαθοῦν νὰ τὸ παρουσιάσουν οἱ θύτες, ἀλλὰ μιὰ μορφὴ ἐκβιαστικῆς χειραγώγησης. Μέσω τῆς ἀνάγκης, ὁ πολίτης μετατρέπεται σὲ ὅμηρο ἑνὸς συστήματος ποὺ τοῦ στερεῖ τὴν ἀξιοπρέπεια, ἐνῶ οἱ «μαυραγορίτες» τοῦ πλούτου θησαυρίζουν σὲ offshore δομές.

   Ἡ χειραγώγηση αὐτὴ δὲν διαγράφεται. Ἡ ἀξίωση γιὰ δικαιοσύνη παραμένει ἐπίκαιρη, καθὼς τὸ ἔγκλημα τῆς λεηλασίας τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου εἶναι διαρκές. Ἡ ἑλληνικὴ Δημοκρατία ὀφείλει νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ντροπὴ τῆς ἀνοχῆς της, ἀναζητώντας τὶς εὐθύνες ἐκεῖ ποὺ πραγματικὰ ἀνήκουν, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου.

   Διότι δὲν ἀρκεῖ ἡ ἀναζήτηση τῶν εὐθυνῶν. Χρειάζεται καὶ ἕνα νέο φίλτρο γιὰ τὸ ποιὸς θὰ μᾶς ἐκπροσωπεῖ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

   Κάπως ἔτσι θεωρῶ πὼς εἶναι καλύτερα: Δὲν ἀρκεῖ τὸ ὅτι ὁ ὑποψήφιος βουλευτής δὲν ἦταν στὴν κυβέρνηση, γιατί καὶ ἡ ἀντιπολίτευση ἔχει λόγο. Ἐκεῖνο ποὺ μετράει εἶναι: τί ἔκανε ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες ποὺ ἡ Βουλὴ μετατράπηκε σὲ μηχανὴ νομιμοποίησης τῆς καταστροφῆς; Ὑπῆρξε κάποια στιγμὴ ποὺ ἡ ψῆφος του, ἡ τροπολογία του, ἡ φωνή του, ἡ παρουσία του στὸν δρόμο, ἡ σύγκρουσή του μὲ τὸ κόμμα του, στοίχισε προσωπικά; Ἂν ναί, τότε αὐτὸς ξέρει. Ἂν ὄχι, τότε ἡ κρίση δὲν τὸν ἄγγιξε. Τέτοιον νὰ μὴν ξαναψηφίσουμε.

Αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος νόμος τῆς πολιτικῆς ὑγιεινῆς. Χωρὶς αὐτόν, κάθε συζήτηση γιὰ λίστες καὶ παραγραφὲς εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἀκόμη μονόλογος πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας.

________________________________________________________________________

¹ Ἡ ὑπόθεση τῆς λίστας Λαγκάρντ ἐκτυλίχθηκε ὡς ἑξῆς:

Ἡ παραλαβή: Τὸ 2010, οἱ γαλλικὲς ἀρχὲς παρέδωσαν στὴν Ἑλλάδα μέσω διπλωματικῆς ὁδοῦ ἕνα CD ποὺ περιεῖχε τὰ στοιχεῖα 2.062 Ἑλλήνων καταθετῶν στὴν τράπεζα HSBC τῆς Γενεύης.

Ἡ παράδοση: Ὁ τότε ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, παρέλαβε τὸ CD ἀλλὰ δὲν τὸ προώθησε στὶς ἁρμόδιες ἐλεγκτικὲς ἀρχὲς (ΣΔΟΕ) γιὰ πάνω ἀπὸ ἕναν χρόνο, ἐπικαλούμενος χειρισμοὺς ἐχεμύθειας.

Ἡ «ἀπώλεια»: Ὅταν τὸ 2012 τὸ θέμα ἐπανῆλθε στὴ δημοσιότητα, ὁ Γ. Παπακωνσταντίνου ἰσχυρίστηκε πὼς τὸ πρωτότυπο CD «χάθηκε», δηλώνοντας ὅτι δὲν θυμόταν σὲ ποιὸν ὑπάλληλο τὸ εἶχε παραδώσει γιὰ φύλαξη. Εἶχε κρατήσει μόνο ἕνα ἀντίγραφο σὲ USB stick τὸ ὁποῖο παρέδωσε στὸ ΣΔΟΕ.

Ἡ ἀλλοίωση: Ὅταν τὸ περιεχόμενο ἔγινε γνωστό, διαπιστώθηκε ὅτι ἀπὸ τὸ ἀντίγραφο ποὺ εἶχε δοθεῖ στὶς ὑπηρεσίες εἶχαν ἀφαιρεθεῖ τὰ ὀνόματα τριῶν συγγενικῶν προσώπων τοῦ πρώην ὑπουργοῦ (δύο ξαδέλφων του καὶ τοῦ συζύγου τῆς μίας).

Ἡ δικαστικὴ ἐξέλιξη: Τὸ θέμα προκάλεσε θύελλα ἀντιδράσεων. Ὁ Γιώργος Παπακωνσταντίνου παραπέμφθηκε σὲ Εἰδικὸ Δικαστήριο τὸ 2015. Κρίθηκε ἔνοχος (κατὰ πλειοψηφία) γιὰ νόθευση ἐγγράφου καὶ σὲ δεύτερο βαθμὸ καταδικάστηκε σὲ φυλάκιση τριῶν ἐτῶν μὲ ἀναστολή, ἐνῶ ἀθωώθηκε γιὰ τὸ ἀδίκημα τῆς ἀπιστίας στὴν ὑπηρεσία.

² Ἡ ἴδια συστηματικὴ ἀδράνεια ἐπικράτησε καὶ γιὰ τὶς ἄλλες δύο μεγάλες λίστες:

Λίστα Μπόργιανς (2015): Παραδόθηκε στὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ/ἈΝΕΛ) μὲ 10.588 ἑλληνικοὺς λογαριασμοὺς καὶ συνολικὲς καταθέσεις 3,9 δισ. ἐλβετικὰ φράγκα (2006). Παρὰ τὶς προθέσεις, μόλις 135 ὑποθέσεις ὁλοκληρώθηκαν, ἀποφέροντας μόλις 16,8 ἑκατ. εὐρώ. Ὁ ἴδιος ὁ Μπόργιανς δήλωσε ἀπογοητευμένος.

Λίστα HSBC (μετὰ τὴ Λαγκάρντ): Ἡ λίστα Λαγκάρντ ἀποτελοῦσε ἕνα μικρὸ μέρος διαρροῆς 24.000 πελατῶν τῆς HSBC Γενεύης. Ἄλλες χῶρες (Γερμανία, Γαλλία) εἰσέπραξαν ἑκατομμύρια σὲ ἀπλήρωτους φόρους· ἡ Ἑλλάδα οὐδέν. Μεταγενέστερη λίστα ἀπεκάλυψε ἄλλους 97 Ἕλληνες σὲ λογαριασμοὺς στὸ Τζέρσεϋ (Jersey) μὲ 28,6 ἑκατ. δολάρια. Κανεὶς δὲν παραπέμφθηκε γιὰ ἀδιαφορία — ἡ εὐθύνη παρέμεινε συλλογικὴ καὶ ἀτιμώρητη.