Πῶς ἐπιβιώνει ἡ συλλογικὴ ταυτότητα καὶ ἀνακάμπτει τὸ Ἔθνος-Κράτος
Φωτογραφία από Andrea Piacquadio: https://www.pexels.com/el-gr/photo/3769138/ Ἀπό τὸν Δημήτρη Ἀθ. Ἀλεξανδράκη Εἰσαγωγή Σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ὁ «ἐθνικισμός» χρησιμοποιεῖται συχνὰ ὡς τὸ μαῦρο πρόβατο, ἀξίζει νὰ διευκρινιστεῖ ὅτι δὲν ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία καμιᾶς παράταξης, ἀλλὰ πολιτικὸ φαινόμενο ποὺ ἐμφανίζεται μὲ διαφορετικὲς μορφὲς σὲ ὅλο τὸ ἰδεολογικὸ φάσμα. Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα, στὸ πλαίσιο τῆς παρούσας ἀνάλυσης, εἶναι ἂν ἡ συλλογικὴ ταυτότητα —εἰδικὰ ἡ ἑλληνική— μπορεῖ ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσει, ἀλλὰ νὰ ἀποτελέσει μοχλὸ ἀνάκαμψης τοῦ ἔθνους-κράτους. Ἢ μήπως ἡ πραγματικὴ αἰτία τῆς κρίσης βρίσκεται στὴν ἀνισορροπία ἰσχύος μεταξὺ κρατῶν καὶ ὑπερεθνικῶν μηχανισμῶν; Ἀπὸ τὴν Realpolitik τοῦ Χένρι Κίσινγκερ μέχρι τὴ σύγχρονη ἐποχὴ τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ἡ ἐνέργεια, ἡ διατροφὴ καὶ τὸ χρῆμα ἀναδεικνύονται σὲ βασικὰ ἐργαλεῖα γεωπολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐπιρροῆς. Τὸ ἔθνος-κράτος δὲν ἐξαφανίστηκε· μετασχηματίστηκε, πιεσμένο ἀλλὰ ὄχι ἐξουδετερωμένο. Ὅπου ὑπάρχει ἰσχυρὸ κράτος, ὑπάρχει...