ΝΕΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Ἡ ὑπόθεση μὲ λίγα "λόγια"! ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ   τοῦ Δημήτρη Ἀλεξανδράκη    Ἡ ἱστορία τῶν «λιστῶν» (Λαγκάρντ, Μπόργιανς, HSBC, κ.ἄ.) δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία καταγραφὴ οἰκονομικῶν στοιχείων· εἶναι τὸ χρονικὸ μιᾶς διαρκοῦς ἀφαίμαξης τοῦ ἑλληνικοῦ πλούτου καὶ τῆς συστηματικῆς συγκάλυψης ἀπὸ τοὺς ἐκάστοτε κρατικοὺς μηχανισμούς. Τὰ ὀνόματα δὲν χρειάζεται νὰ ἐπαναληφθοῦν ἐδῶ·  εἶναι καταγεγραμμένα στὶς λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, HSBC καὶ ἄλλες — δημόσια πλέον, ἀναμφισβήτητα. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἡ ἀπόδειξη τοῦ πλουτισμοῦ, ἀλλὰ ἡ συστηματικὴ ἄρνηση τοῦ κράτους νὰ ἐνεργήσει ἐπ᾽ αὐτῶν. Τὰ ἀδικήματα ὅσων συμμετεῖχαν σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση λεηλασίας δὲν παραγράφονται, διότι δὲν πρόκειται γιὰ τυπικὲς φορολογικὲς παραβάσεις, ἀλλὰ γιὰ πράξεις ποὺ ὑπονόμευσαν τὰ θεμέλια τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς.    Οἱ νόμοι τῆς πολιτείας δύνανται νὰ ἀναθεωρηθοῦν, νὰ παρακαμφθοῦν ἢ καὶ νὰ ἀγνοηθοῦν· δὲν δύνανται ὅμως νὰ ὑπερβοῦν τοὺς νόμους τῆς φύσης. Καὶ εἶναι νόμος τῆς φύσης ὅτι κάθε ἐ...

    Γράφουν: «Οἱ τροβαδούροι - Λαϊκή ὁμάδα ἀποκάλυψης» Δὲν ὑπάρχει πιά Ὅραμα. Δὲν πλανιέται στὸν ἀέρα ἐκείνη ἡ μέθη ποὺ κάποτε συνέπαιρνε τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἔκανε νὰ νιώθουν πὼς συμμετέχουν σὲ κάτι σπουδαῖο καὶ Ὑψηλό. Ἔχει χαθεῖ ἐκείνη ἡ βαθιὰ πίστη πὼς ἡ Τέχνη, ἡ Παιδεία καὶ ὁ Πολιτισμὸς μποροῦν νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο. Τὸ Τραγούδι. Ἡ Ποίηση. Τὸ Θέατρο. Κάποτε ἦταν ζωντανὲς δυνάμεις. Ἦταν λαϊκὴ ἀνάγκη, ὄχι διακοσμητικὴ πολυτέλεια. Σήμερα, ὅμως, μοιάζουν σὰν ξεθωριασμένες ἀναμνήσεις, παραμερισμένες ἀπὸ μία κουλτούρα θορύβου, εὐκολίας καὶ τηλεοπτικῆς κατανάλωσης. Ἡ ἰδιωτικὴ τηλεόραση, ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’80 καὶ μετά, δὲν ἄλλαξε μονάχα τὴ διασκέδαση. Ἄλλαξε τὸν τρόπο ποὺ σκεφτόμαστε, ποὺ μιλᾶμε, ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε τὸν ἑαυτό μας. Σάρωσε τὰ πάντα: τὸ τραγούδι, τὴν ποίηση, τὸ θέατρο, τὴν πνευματικὴ ζωή. Μαζί τους παρέσυρε καὶ τοὺς Δασκάλους. Καὶ ἡ λέξη «ποιητής» μπῆκε σχεδὸν σὲ εἰσαγωγικά. Ἡ ποίηση, ἀντὶ νὰ παραμένει πληγὴ καὶ φῶς, κατάντησε συχνὰ ἕνας ἐπιτηδευμένος...

  Ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἐπικαιρότητα (κυρίως ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 2010 καὶ μετά), σημαντικὸ τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ πολλοὶ φορεῖς (συνδικάτα, συλλογικότητες, διανοούμενοι) θεωροῦν ὡς τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα κατὰ τοῦ λαοῦ τὰ ἑξῆς, μὲ τὴν ἰσχυρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου — ὄχι δηλαδὴ μόνο νομική, ἀλλὰ πολιτικὴ καὶ ἠθική: Τὰ Μνημόνια καὶ ἡ λιτότητα (2010–2018) : Τεράστια μείωση μισθῶν, συντάξεων, δημόσιας ὑγείας καὶ παιδείας, ἔκρηξη ἀνεργίας (πάνω ἀπὸ 27%, στοὺς νέους >50%), χιλιάδες αὐτοκτονίες (ἀύξηση ἰδίως 2011–2014), κατάρρευση μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων. Πολλοὶ τὸ ὀνομάζουν «ἔγκλημα κατὰ τῆς κοινωνίας» ἢ «ἀνθρωπιστικὴ κρίση». Ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν (2018) : Σημαντικὸ τμῆμα τοῦ λαοῦ τὴ θεωρεῖ ἐθνικὴ προδοσία καὶ ἱστορικὸ ἔγκλημα, διότι (κατὰ τοὺς ἀντιδρῶντες) νομιμοποιεῖ τὸν ὅρο «Μακεδονία» καὶ τὴν «μακεδονικὴ γλώσσα» γιὰ τὸ γειτονικό κράτος, παραχωρώντας ἑρμηνεῖες τῆς ἱστορίας. Τὸ ναυάγιο τῆς Πύλου (14 Ἰουνίου 2023) : Ὁ θάνατος ἑκατοντάδων προσφύγων καὶ μεταναστῶν ἀνοιχτὰ τῆς Πύλου. Ἔχουν...