«Τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα κατά τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὴν πρόσφατη ἐπικαιρότητα»

 

Ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἐπικαιρότητα (κυρίως ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 2010 καὶ μετά), σημαντικὸ τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ πολλοὶ φορεῖς (συνδικάτα, συλλογικότητες, διανοούμενοι) θεωροῦν ὡς τὰ μεγαλύτερα ἐγκλήματα κατὰ τοῦ λαοῦ τὰ ἑξῆς, μὲ τὴν ἰσχυρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου — ὄχι δηλαδὴ μόνο νομική, ἀλλὰ πολιτικὴ καὶ ἠθική:

1. Τὰ Μνημόνια καὶ ἡ λιτότητα (2010–2018):
   Τεράστια μείωση μισθῶν, συντάξεων, δημόσιας ὑγείας καὶ παιδείας, ἔκρηξη ἀνεργίας (πάνω ἀπὸ 27%, στοὺς νέους >50%), χιλιάδες αὐτοκτονίες (ἀύξηση ἰδίως 2011–2014), κατάρρευση μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων. Πολλοὶ τὸ ὀνομάζουν «ἔγκλημα κατὰ τῆς κοινωνίας» ἢ «ἀνθρωπιστικὴ κρίση».

2. Ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν (2018):
   Σημαντικὸ τμῆμα τοῦ λαοῦ τὴ θεωρεῖ ἐθνικὴ προδοσία καὶ ἱστορικὸ ἔγκλημα, διότι (κατὰ τοὺς ἀντιδρῶντες) νομιμοποιεῖ τὸν ὅρο «Μακεδονία» καὶ τὴν «μακεδονικὴ γλώσσα» γιὰ τὸ γειτονικό κράτος, παραχωρώντας ἑρμηνεῖες τῆς ἱστορίας.

3. Τὸ ναυάγιο τῆς Πύλου (14 Ἰουνίου 2023):
   Ὁ θάνατος ἑκατοντάδων προσφύγων καὶ μεταναστῶν ἀνοιχτὰ τῆς Πύλου. Ἔχουν γίνει καταγγελίες γιὰ καθυστερήσεις, ἀνεπάρκεια ἢ καὶ ἐγκατάλειψη τῶν Λιμενικῶν Ἀρχῶν. Ἀνακρίνεται ὡς ἐνδεχόμενο ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας (σχετ. προσφυγικὸ καὶ δικαιώματα).

4. Ἡ παρακολούθηση ὑποκλοπή (Προφανὴς – 2022 κ.ἑ.):
   Ἡ ὑπόθεση «Προφανὴς» μὲ παρακολούθηση πολιτικῶν, δημοσιογράφων, ἐπιχειρηματιῶν (συμπεριλαμβανομένου τοῦ προέδρου ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκη) μὲ λογισμικὸ κακόβουλο (Predator, ἢ ἄλλα). Γιὰ τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση καὶ ΜΚΟ, συνιστᾶ παραβίαση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, δηλ. «ἔγκλημα κατὰ τοῦ πολιτεύματος».

5. Τὸ σιδηροδρομικὸ δυστύχημα τῶν Τεμπῶν (28 Φεβρουαρίου 2023):
   57 νεκροί – οἱ περισσότεροι νέοι. Ἡ κοινὴ γνώμη τὸ ἀναδεικνύει ὡς «ἔγκλημα» λόγῳ χρόνιων ἐλλείψεων, ἀνεπάρκειας, συγκαλύψεων, μεταφοράς ἐπικίνδυνων ὑλικῶν δίπλα σὲ ἐπιβατικὲς ἁμαξοστοιχίες. Οἱ συγγενεῖς θυμάτων μιλοῦν ξεκάθαρα γιὰ «ἔγκλημα» καὶ «προαναγγελθέντα φόνο».

Στὴν πρόσφατη κοινὴ γνώμη, κορυφαῖο σὲ συναίσθημα ὀργῆς εἶναι τὰ Τέμπη (λόγῳ ἀθῴων θυμάτων καὶ συνεχιζόμενης ἐντύπωσης συγκάλυψης), ἀκολουθούμενο ἀπὸ τὰ Μνημόνια (λόγῳ μαζικῆς πτώχευσης) καὶ τὶς ὑποκλοπές (λόγῳ ὑπονόμευσης τῆς δημοκρατίας).