Τὸ «σκατόπαιδο» καὶ οἱ ἄλλοι: Ἀναφορὰ στὴν ἐπιλεκτικὴ ἠθικὴ τῶν ἰσχυρῶν
Καθὼς τὸ στρατόπεδο Ἰσραήλ-ΗΠΑ ψάχνει μὲ τὸ μικροσκόπιο τὰ οἰκονομικὰ τῆς ἰρανικῆς ἡγεσίας, ὁ ἁπλὸς κόσμος κάνει μιὰ ἐρώτηση ἀποστομωτική:
«Γιατί δὲν κοιτάζετε καὶ τὰ δικά σας;»
Ἡ κατασκευασμένη δικαιολογία
Ὑπάρχει ὅμως κάτι βαθύτερο ἀπὸ τὴν ἁπλὴ ὑποκρισία. Ἡ εἰρωνεία γιὰ τὸν Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ὅπως ἔγραψε ὁ φίλος Δημήτριος Δημογιαννόπουλος εἶναι ὀδυνηρά σαρκαστική:
«Εἶναι ... σκατόπαιδο, σπάει ... τζάμια μὲ τὸ ...τόπι, βασανίζει τὴ μάνα του ... λέει βρώμικα ἀνέκδοτα στὴν τάξη ... Τούτων δοθέντων... Τοῦ σκοτώσαμε ΠΑΤΕΡΑ, ΜΑΝΑ, ΓΥΝΑΙΚΑ καὶ μωρὸ παιδί... Τὸ ... παλιόπαιδο...»
Προσέξτε τὴ σειρά. Δὲν εἶναι ὅτι πρῶτα διαπίστωσαν τὴ διαφθορὰ καὶ ἔπειτα ἔπεσαν οἱ βόμβες. Εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἀντίστροφο:
Πρῶτα σκότωσαν τὸν πατέρα, τὴ μάνα, τὴ γυναίκα καὶ τὸ μωρό.
Ἔπειτα, γιὰ νὰ δικαιολογηθοῦν, ἔφεραν στὸ προσκήνιο τὶς ἕντεκα ἐπαύλεις στὸ Λονδίνο, τὰ ξενοδοχεῖα στὴ Φρανκφούρτη, τὰ θέρετρα στὴν Αὐστρία.
Ἡ διαφθορὰ δὲν ἦταν ἡ αἰτία. Ἔγινε ἡ δικαιολογία — κατασκευασμένη ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅπως πάντα. Αὐτὸ εἶναι τὸ παλαιότερο τέχνασμα τῆς ἐξουσίας: χτυπᾷς πρῶτα, δικαιολογεῖσαι ἔπειτα.
Ἡ ἐπιλεκτικὴ ἠθική
Ὁ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ λένε. Ἡ διαφθορὰ τοῦ ἰρανικοῦ καθεστῶτος εἶναι πραγματικὴ καὶ προκαλεῖ ὀργή — δικαίως. Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ ποὺ σκοτώνονται στοὺς βομβαρδισμούς — Ἰρανοί, Ἰσραηλινοί, Παλαιστίνιοι, ὅποιοι κι ἂν εἶναι — δὲν φταῖνε γιὰ τὶς ἐπαύλεις τοῦ πατέρα τους. Δὲν φταῖνε γιὰ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ λείπουν ἀπὸ τὸν ἰρανικὸ λαό. Δὲν φταῖνε γιὰ τὴν πολιτικὴ κανενός.
Τὰ παιδιὰ εἶναι παιδιά.
Τὸ ἐρώτημα ποὺ καίει
Τὰ οἰκονομικὰ τῆς οἰκογένειας Χαμενεΐ; Δεῖξτε μας καὶ τῆς οἰκογένειας Νετανιάχου, μὲ τὶς ἔρευνες γιὰ δωροδοκίες, ἀπάτη καὶ κατάχρηση ἐμπιστοσύνης. Δεῖξτε μας τῆς οἰκογένειας Τράμπ, μὲ τὶς φορολογικὲς δηλώσεις, τὶς ἐπιχειρήσεις, τὰ δάνεια, τὰ «business as usual» (οἱ δουλειὲς ὡς συνήθως).
Ἢ μήπως ἡ ἠθικὴ εἶναι ὅπως τὸ γρασίδι — πάντα πιὸ πράσινη στὸ δικό μας γήπεδο;
Ὁ λογαριασμὸς πάει πάντα στοὺς λαούς
Καὶ στὸ τέλος, ὅταν οἱ ἡγέτες μετροῦν τὶς ἐπαύλεις τους στὸ Λονδίνο ἢ τὰ resorts (θέρετρα) στὸ Μαϊάμι, ὅταν ὑπογράφουν συμφωνίες ἐξοπλισμῶν μὲ προμήθειες ἑκατομμυρίων, οἱ λαοὶ πληρώνουν.
Τὰ παιδιὰ θάβονται.
Οἱ μάνες θρηνοῦν.
Καὶ οἱ «σκατόπαιδες» — τὰ ἀθῶα παιδιὰ κάθε πλευρᾶς — συνεχίζουν νὰ πληρώνουν τὸ τίμημα, σὰν νὰ ἔσπασαν ἐκεῖνα τὰ τζάμια στοὺς πολέμους ποὺ ἄλλοι προκάλεσαν. Γιατί ἡ εἰρωνεία εἶναι πικρή: σκοτώνεις τὸ παιδὶ γιὰ νὰ τιμωρήσεις τὸν πατέρα — κι ἔπειτα «βαφτίζεις» τὸ παιδὶ ἔνοχο γιὰ νὰ δικαιολογηθεῖς.
Ὅταν τὸ παιδὶ εἶναι τοῦ «ἐχθροῦ», εἶναι ἁπλῶς μιὰ παράπλευρη ἀπώλεια ποὺ βαραίνει τὸν πατέρα του. Ὅταν ὅμως εἶναι δικό σου, τότε ὁ πόλεμος γίνεται «τραγωδία».
Ὁ λογαριασμὸς πάει στοὺς λαούς. Πάντα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου